THE FLOW

The river runs and i taste the water , its no more same
for the sweet apple pie to taste bitter whom shall i blame

The river still runs and the pies i gulp
but the frappe is no more frappe
its all within the blossomed flower overwhelmed by a night
when the wine oozes out of the unsweet grape .

ohh ohh voluptuous honey bees thy sting shall perhaps content me
or shall the the blur profoundness within myself
love love i cant feel for i never came across .

The prolonged longing for the smoke or dew
that i felt will settle on my cheeks , intermingling with tears
yes yes ohh my dear i do feel and fear
the taste of that contaminated tear , it resembles the river .

The sky always awaited beckoning but now that its cloudy
i cant see the stars i dreamt of
i dont blame my plight for i do see the flickering light
sometimes beholding the soil beneath unsure if its the stardust by night .

With a puff so i become smudged to my ambitions
and now i am unseen by no longing, no kiss ,no clouds and no missions
but i still taste that river for i flow with it
i live with it, i love with it, i taste with it, i perceive with it and
i shall dissolve with it no matter what it tastes like
sweet ,salty, frappe, wine or poisons .

But the river wont cease to flow and i shall ,
altering the taste for the other undissolved .

हवेसे वाटावे

आता कुणितरी हवेसे वाटावे

दार मनातले हळूच खटखटावे

इशारे हळूच मलाही उमजावे

मिही सुटलेले कोडे सोडवावे

गालिचे हिरवे गार स्वपनांतले

कुणितरी त्यावरती ताणून द्यावे

ह्य कुशीवरुन त्या कुशीवर वळता

हातानी तिच्या मला कुरवाळावे

हात टाळिची वाट पाहत आहे

टाळी मारून आवाज घुमवावे

चंचल जाहले चुटकी परी मन हे

आता मनाला लगाम सापडावे

उन्माद भलताच अंगावर आलाय

हलकेच आता थोबाडीत घ्यावे

एक मिठी

सुटली मिठी घट्ट तुझी , दूर माझ्या घेऊन गेली

जवळ येऊ कसा मी ,आईस अश्रू देऊन गेली

आलो जेव्हा जवळ मी , ओठ तुझे शिवून तू होती

करुन कान बंद माझे , पण एक मिठी सांगून गेली

मिठीत तू रडत होती , सुकलेले अश्रू पीत होती

पुसू न शकलो अश्रू हे , अन एक मिठी फ़सवून गेली

मिठीत मी आलो तुझ्या ,आणि वार मलाही बोचले

डोळ्यांत तुझ्या पाहुनी , मग एक मिठी रडवून गेली

शिवलेले ओठ माझे , अन घास भरवत होतीस तू

भूक मला खूप मोठी , बोटांस ह्या चाऊन गेली

दूर झालो जेव्हा मी , हे ओठ न्हवते शिवलेले

हे कान न्हवते बंद , सुटली मिठी ; हसवून गेली

एड्स

स्तब्ध झाली पावले ही ,वुझून गेल्या तारका...
हलवून गेले शुष्क वारे , ओला करुनी अंगरखा

दिस हे घोद्यावनी ,तबडक तबडक धावती...
नसांत उडती ज्वाला ,अन वस्त्र हा काळा बुरखा

दिशाभूल हे वारे ,लाटांच्या ओघात मी...
धुंद हे क्षितीज माझे ,शोधतोय बगरखा

काटे सांत्वनाचे बोचती ,स्पर्षास आहे आतुर मी...
काया माझी कोरडी ,कंठही पडलाय सुका

खिळल्या नजरा शंकेच्या ,अनावर हे वार आता...
खपली ही रक्तबंबाळ ,पण एड्सचा मी लाडका

बार बाला

त्या मंद प्रकाशात बेधुंद होऊन नाचायचे
जे होईल ते सोसायचे

आम्हि आहोत बारबाला
लोक घालतात आम्हाला पैशांच्या माळा


हे पैसे वाटतात काट्यांसारखे
या काटेरी दुनियेत आपलेही होतात परके

हा धुंद प्रकाश असतो कळोखाहून भयानक
याच कळोखात दोळसपणे जगायचे
जे होईल ते सोसायचे

बार मधल्या गर्दीत असतो आम्हि एकटे
तव्यावर उभे राहुन खावे लागतात चटके

चटके खातच नियतीचे खेळ पाहायचे
अन जे होइल ते सोसायचे

नाचून काहि बरे वाटत नाहि
नाचल्या वाचून राहु शकत नाहि

सरकारनेहि आता सोन्याच्या बेड्या घातल्यात पायात
तेहि आवडून चालत नाहि

शेवटी पोटासाठी सगळे सहन करायचे
अन जे होइल ते सोसायचे

सलाम बोंबे तूच आमची माई
तूच आता पाहायचे
वाटल तर सगळे सोसूनच मरायचे

marathi kavita (मनोगत)

भिजत होतो पावसात मी , ओढ होति रेनकोटची .जवळ छप्पर वाट पाहत होते.थेंब पागोळ्या हो ऊन सांगत होते "भिजणार नहिस तू इथे". पण ओढ होति रेनकोटची.
शर्टानेही मिठी मारली होति मला..............

पण भिजत राहिलो पावसात मी ,निजत राहिलो स्वप्नांत माझ्या. वेळ सरत चालला होता, छप्पराकडे पाहत.
छप्परही भरत होते भिजलेल्या लोकांनी. पण स्वप्न मी रंगवत होतो त्या भिजलेल्या बोटांनी. रंगांची मात्र कमी होति. केनवस हि मळकट होता.काळा रंग त्यातून झळकत होता. तरिही रंगवत राहिलोकारण ओढ होति रेनकोटची.........


आजही भिजत आहे पावसात मी. उसने रंग , छप्परही खलि नाहि.
पण भिजण्यातहि मजा आहे
कारण ओढ आहे रेनकोटची...........